Televizyonda adaçayının nefes yollarını açıcı etkisini anlatıyorlardı. Ben gençliğimden biliyorum. Televizyonda anlatırlarken ben adaçayı kokusunu hatırladım, adeta yaşadım. O anda nefes alış verişimde çok belirgin bir rahatlık, güzel bir ferahlık hissettim. Yani beynimiz bazen hafıza kayıtlarıyla bile vücudumuzda çeşitli etkileşimleri tetikleyebiliyor.
Bir akrabam feci bir trafik kazası geçirmişti. Sonuçta ölümden döndü iyileşti ama tad alma ve koku alma duyularını tamamıyla yitirdi. Fakat.. kahve içerken kahvenin tadını, aromasını, kokusunu hissettiğini söylüyor. Elma yerken elmanın tadını, lezzetini, kokusunu.. ve birçok yiyeceklerde içeceklerde aynı şey..
Bunu doktoruna anlamış. Doktor “kesinlikle tad ve koku almıyorsunuz. Ama beyniniz geçmişteki tecrübelerinden dolayı size öyle hissettiriyor” demiş. Nitekim bu akrabam geçmişinde bilmediği, tatmadığı yiyeceklerden içeceklerden şimdi hiçbir tad ve koku alamıyor. Çünkü hafızasında yok, beyninin de yapabileceği bir şey yok.
İşte böyle. Geçmişte yaşadığınız ama şimdi mahrum olduğunuz şeyleri hayal etmekle ble beyniniz sizi bir nebze bile olsa doyuma ulaştırabilir. Bazen tam doyuma ulaştırır. Özlediğiniz insanlara ulaşamıyorsanız onlarla geçirdiğiniz güzel anları haırlamaya çalışın. Sanki gerçekte oluyor gibi hayal edin. Onlarla gerçekten görüşmüş gibi hissedersiniz. Özlem giderirsiniz.
İslam tasavvufunda derler ki “dünya nimetlerini elinizden geldiğince tanımaya çalışın. Tadın. Tatmaya izin var, doymaya izin yok. Bu dünya her şeyi deneyimleme, tatma, tecrübe kazanma yeri. Ama doyumlar cennette..”
Mevlana “her şey zıddıyla bilinir, anlaşılır” diyor. Mesela üzüntü olmasa sevincin farkına varamayız. Veya sevinç olmasa üzüntünün kederin farkına varamayız. Kısaca, acı tatlı her şeyi deneyimlemek lazım. Bunun için dünyadayız.