Down sendromu ve ana karnında öldürülen bebekler

Down sendromlu olarak dünya gelen çocuklar diğer çocuklardan zekâca bir hayli geride oluyor. Yetişkin bir insan olduklarında yedi yaşındaki bir çocuk kişiliğinde ve zekâsında olabilirler. İşte bu yüzden şimdiki teknoloji ile hamilelikte bebeğin durumu anlaşılınca ölüm kararı veriliyor. Kürtaj.. Bebeğin rahimden kazınması.. Aslında hem gereksiz hem insanlık dışı bir uygulama.

Sadece sizin istediğiniz gibi bir birey olmayacak diye onlara yaşam hakkı tanımamanız insanlık dışıdır. Zekâsı düşük olabilir ama küçük bir çocuk kadar her şeyi anlayabilir, duygulanabilir, bazı becerilerini geliştirebilirler, meslek sahibi bile olabilirler. Zekâdan başka birtakım fiziksel arazları da olabiliyor. Hipotiroid (tiroid hormonu azlığı) yüzünden kilolu olabilmeleri, ve daha bazı problemler. Ama ne olursa olsun onlar hep sevgi dolu ve melekler gibi masum çocuk kalacak insanlardır ve bu yüzden yaşam haklarına “hepimizden daha fazla” sahiptirler.

Lütfen şunu iyi düşünün: Normal bir çocuğun bile hayat boyu hem başarılı hem sağlıklı hem mutlu hem kimseye muhtaç olmayan bir insan olacağının hiç kimse garantisini veremez. Öyle değil mi? Hem kimin ne kadar yaşayacağını da bilemeyiz.

Peki çocukların hayatına son verme fikri annelerin babaların kafasına niçin sokulur?
Para ve pazarlamacılık çağında yaşıyoruz. Tıpla ilgili alanlarda paragözlülük çok yüksek. İnsanlar paniğe sokuluyor ve hamile kadınların kesinlikle down sendromu için kontrole girmeleri tavsiye ediliyor. Kontrol, analizler, incelemeler bedava değil. 1000 TL’den başlıyor fiyatlar. İşte burada da başka bir insanlık ayıbı ile karşı karşıyayız.

Acı kararı vermek zorunda bırakılan hamile anneler iyi düşünün: Ya tahlillerden hatalı sonuç çıkmışsa? Bir yakınımın başına gelmişti. Anne ve baba doktorların tavsiyesine itiraz edip bebeği aldırmadılar. Meğer tahlillerde hata yapılmış. Uzun yıllar geçti. Çocuk her şeyiyle yüzde yüz normal. Doktorları dinleselerdi şimdi onların öyle sağlıklı ve zeki bir oğulları olmayacaktı. Ayrıca, Down sendromlu doğmuş olsaydı bile bu da bir problem olmayacaktı.

Çocuk down sendromlu doğacak diye öldürmek yanlış. Soruna iyi yönünden bakmalı. Down sendromlu çocuklar Allahın bir rahmet tecellisidirler. Bu çocuklar sevgiye şefkate herkesten daha fazla muhtaçtır. Nerede bir down sendromlu çocuk varsa orada fazlasıyla sevgi gerekir. Fazlasıyla şefkat gerekir. Allah madem öyle yaratmış ve öyle gerektirmiş, bize düşen şey bu çocuklar için sevgi dolu, sevgi yansıtıcı insanlar olmaktır. Onları iyi bir şekilde eğitmek ve onlara üretici olmaları yönünde yetenekler kazandırmak için gayret etmektir.

Down sendromlulara yaşam hakkı tanınmalıdır.

Teknoloji ilerledi. Sosyal bilinçlilikler ilerledi. Böyle bir zamanda her türlü vakıf kurulabiliyor. O çocuklara ileriki yaşlarda aileleri bakamasa bile gereken kurumlarda barındırılabilirler.

Yazar: Erdal Yüksel

Kategori: Yaşam

Etiketler:


'Down sendromu ve ana karnında öldürülen bebekler' hakkında sorular, açıklamalar

  1. Nalan Güler dedi ki:

    Bu kararı verebilmek daha doğrusu böyle bir karar vermek durumunda kalmak çok zor. Allah korusun.

  2. icimdengeldigigibi dedi ki:

    Çok zor bir karar. Anne olduğum için biliyorum. Bir çocuğu yetiştirmek zor. Aynı zamanda sabır gerektiriyor. Böyle bir kararla kimsenin karşı karşıya kalmamasını dilerim.

  3. Laçin dedi ki:

    Kimse böyle bir karar vermek zorunda kalmasın inşallah diyerek söze başlayayım. Ben maalesef sizin bahsettiğiniz kadar katı bakamıyorum bu konuya. Çünkü Down sendromlu çocuğu olan birini çok yakından tanıyorum. Zorluklarına zaman zaman yakından şahit oluyorum. Ayrıca Down sendromlu çocuğun yetiştirilmesinin zorluklarının dışında bir de maalesef bu çocukların ömrü çok uzun olmuyor. Yanlış hatırlamıyorsam otuz sene gibi bir ömürleri var. Yani her açıdan çok zor. Gerçi belki bu da bir lütuf, ömürleri uzun olsa onlara bakacak kimse kalmayacak etraflarında. Ama yine de Allah veriyor. Çok zor, çok..

  4. Baba dedi ki:

    Ben bir down sendromlu kız bebek babasıyım. Kızım iki yaşında ve şu anda yaşıtları ile hemen hemen aynı seviyede gelişim özellikleri görülmekte. ileride ne olacağı bilinmez. Ancak ne olursa olsun eşim ve ben kürtaj yaptırmadığımız için o kadar mutluyuz ki.. Onun davranışlarını, hareketlerini, sevimliliğini izlemek, onunla oyun oynamak ve gelişimini takip etmek şu dünyada benim en zevk aldığım şeylerden biri. İnanın kızım down sendromlu olmasa idi onunla bu kadar ilgilenebilir miydim ve bir çocuk yetiştirmekten bu kadar zevk alabilir miydim bilmiyorum. Tavsiyeler üzerine kürtaj cinayeti işlemediğim için çok mutluyum ve Allahıma çok şükrediyorum.

  5. Selin dedi ki:

    Biz 5 kardeşiz ve son doğan kardeşim down sendromlu gibi fakat bizde hiç sorun yok.

  6. İlay dedi ki:

    Merhabalar 11 yaşındayım. 7,5 yaşında Down sendromlu bir erkek kardeşim var. Onu o kadar çok seviorum ki onun sayesinde hayatı öğreniyorum. Babamla bazen konuşuyoruz babam bana hep şükret diyor. Bazen duvarlara öylesine bakıyor ben de sanki yere bir melek iniyor da onu düşünüyor sanıyorum. Tek üzüldüğüm şey dışarıda herkes ona bakıyor sinir oluyorum. Bazen sahile gidiyoruz. Kardeşim çok hareketli. Hep koşar. Herkes bize bakıyor. Onun tatlı yanaklarına bir öpücük kondurdum mu gözümden küçücük bir yaş süzülüyor. Çok zeki kardeşim var bence. Kendi yaşında sağlıklı çocuğun anlamadığı oyunu iki günde öğrettim. Doğru düzgün konuşmuyor ama herkesten bir şey görüp yapıyor. O yüzden ona olumlu şeyler gösteriyoruz. Kardeşim misafir gelince öper bayram olunca elleri öper şeker kolonya verir.

  7. Özcan Özdemir dedi ki:

    Ben bir öğretmenim. Benim Down Sendromu hastası bir öğrencim var. Kendisi bu yıl 4. sınıfta. Üç yıldan beri ben okutuyorum. İlk başlarda çok sıkıntı çektim. Hastalığın adını bile ilk defa duymuştum. Şu anda işler çok iyi gidiyor. Bayramlarda arkadaşlarıyla halk oyunlarında bile oynuyor. Normal öğrencilerimin bazılarından bile oyunda daha yetenekli. Onu çok seviyorum. O da beni çok seviyor.

  8. Bülent, Münih dedi ki:

    Merhaba. Allah anne babalarin yardimcisi olsun. ama hayat o cocuklarla daha bir anlamli. nereden mi biliyorum, benim de downsendrumlu bir oglum var.

  9. Mustafa, Konya dedi ki:

    Benin bir buçuk yaşında down sendromlu oğlum var. O benim hayatımın anlamı. ben onu çok seviyorum.

  10. Ayser Özbakır dedi ki:

    Benim de 6 yaşında bir torunum var.
    Ezel; dünyam.
    Ezel; aşkım.
    Ezel; sevgim, sevgilim.
    Ezel; onu dünyaya getiren kızım Ezgi’mi daha çok sevmeme neden olanım.
    Ezel; Cennet kapım.
    Ezel; Allah’ın seçilmiş kulu.
    Ezel; Tek olumsuz kelimeyi hak etmeyen melek.
    Cahil-cühela yaratıkların boş laflarını asla kaile almayınız.
    Ezel; Başlıbaşına bir DÜNYA. Anneannesinin kıymetlisi…
    Ezel; dünyayı bana çok farklı gösteren varlık.

  11. Firdevs U. -İstanbul dedi ki:

    Bu sitede down sendromlu olarak doğmuş çocuklarla ilgili bilgiler var. Benim şu anki sorunum daha başka. 33 haftalık hamileyim. Plasenta previa sorunumdan dolayı üniv. hastanesinde doğum yapmak zorunda olduğumdan Çapa’ya gittim. Ancak 16 haftalıkken amniyosentez yaptırmıştım. Sonucu 21. kromozom anomalisi olduğu için doktorların tuhaf tepkileri ile karşılaştım. Ben çocuğumun katili olmak istemedim ancak bunu özel hastanedeki doktorlar da anlamıyor. Üniversite hastanesindeki doktorlar da anlamıyor. Gebeliği sonlandırayım diye hala uğraşıyorlar. Amniyosentez sonucu down sendromu çıktı diye yaşama hakkı yok mu çocuğumun? Doğum yapabileceğim bir hastane bile bulamadım. Çok çaresizim.
    ***
    Yazdıklarınızdan anlaşıldığına göre, yani öyle anlatmışsınız ki sanki o çocuğu doğurmak kanunen yasakmış.. Anlattıklarınızdan bu çıkıyor. Ama böyle bir kanun yok. Ayrıca hiçbir hastane sizi bebekte bir problem ihtimali olduğu için kabul etmemezlik yapmaz. Hangi hastaneyi isterseniz kabul ederler çünkü sizin o bebeği bir hastanede doğurmanızda hastane açısından hiçbir sakınca yoktur. Bebek eğer Down sendromlu doğacaksa ve siz bu sorumluluğu üstleniyorsanız hiç kimsenin sizin tercihinize karışmaya hakkı yok. Ayrıca teşhisin kesin olduğundan emin misiniz? Yıllar önce bir yakınımızın bir akrabası hamile iken doktorlar çocuğu kesinlikle kürtaj ile aldırmalısınız demişti. Down sendromlu olacak demişlerdi. Ama anne kabul etmedi. Çocuk normal doğdu. Şimdi 14 yaşlarında. Gayet zeki, akıllı ve kişilik sahibi tam anlamıyla normal bir çocuk.


Sorunuzu / Yorumunuzu Aşağıya Yazabilirsiniz.
Lütfen yazı dili kurallarına saygılı olalım.


(Yazamıyorsanız Mozilladan deği Google Chrome ile giriş yapın.)